Sława i chwała Antiocha Wielkiego\x V wojna syryjska
Wyprawa Antiocha III na świtanie odbiła się szerokim echem w świecie hellenistycznym – odtąd inskrypcje w miejsce greckich nazywają go: megas basileus, lub „Wielki Król”. Nie był to wprawdzie jednak jego nazwa oficjalny, tudzież więc nie używano go np. na monetach, czyli w dokumentach królewskich. Tym wprawdzie w świecie greckim Antioch uznany został zbyt największego monarchę, tudzież nawet w kręgach niechętnych Rzymowi (Etolia po II wojnie macedońskiej) upatrywano w Seleukidzie jedynego władcę, który przypadkiem efektywnie oprzeć się Republice znad Tybru.
Niemal niezadługo po powrocie ze swojej wielkiej wyprawy na Wschód, Antioch przystąpił aż do restytucji władzy Seleucydów w południowo-zachodniej Azji Mniejszej. Wkraczając aż do Lidii i Karii (204/203 p.n.e.) i zajmując w tym miejscu parę w miejsce należących aż do Lagidów spośród Egiptu, Pergamonu i Rodos. W ów sposób teoretycznie wszedł zbyt pośrednictwem w konfrontacja spośród Rzymem, spośród racji tego iż każda spośród tych krain była zaprzyjaźniona spośród nadtybrzańskim miastem. W tym czasie rzeczpospolita rzymska kończyła tytaniczne zmagania spośród Kartaginą, spośród których „Miasto Wilczycy” miało wyjść jak mocarstwo śródziemnomorskie, iżby uprzednio zaraz czynnie pobudzić się w sprawy wschodnie. Antioch, albo nie dostrzegł rosnącej potęgi, albo zlekceważył treść rozrastających się wpływów italskiego miasta. tak czyli owak był to błąd, zbyt który przyszło „Wielkiemu Królowi” i jego następcom, zapłacić najwyższą cenę.
Działania w Azji Mniejszej Antioch nadzwyczaj prędko zakończył, spośród racji tego iż jego uwagę zwróciła usytuowanie w Egipcie, dokąd w 204 r. p.n.e. zmarł jego władca – Ptolemeusz IV Filopator, tudzież dziedziczący – Ptolemeusz V był nadal dzieckiem niezdolnym aż do faktycznego sprawowania realnej władzy. na zewnątrz w Aleksandrii zapanował zakłopotanie i walka o władzę, tudzież to była wymarzona potyczka dla Seleukidy, iżby powrócić aż do starej kwestii Celesyrii, Fenicji i Palestyny. Konkurentem Antiocha aż do podziału posiadłości egipskich był Antygonida filip V spośród Macedonii. pośród obu monarchami w r. 203/202 p.n.e., doszło aż do nieoficjalnego porozumienia dotyczącego nowego podziału stref wpływów po rozdzieleniu pośród siebie posiadłości Lagidów, o czym informuje nas Appian spośród Aleksandrii powołując się na rodyjskich posłów w Rzymie . Był to tzw. w historiografii „zbójecki traktat”, w świadomość którego Antioch zastrzegł sobie Celesyrię, Fenicję i Palestynę, o którą Seleucydzi walczyli uprzednio od chwili wieku, tudzież także Cypr, Licję i część Cylicji. filip V natomiast pył zająć niektóre wyspy greckie, tudzież także Karię i posiadłości Lagidów w Tracji.
Aby zintegrować w los struktura spośród królem macedońskim, Antioch przerwał operacje zbrojne w zachodniej Azji Mniejszej i uprzednio w 202 r. p.n.e., wkroczył aż do Syrii południowej rozpoczynając tzw. V wojnę syryjską. w toku działań wojennych wojska Seleukidy aż do roku 201 p.n.e. nieomalże bez problemu opanowały Celesyrię, Fenicję i Palestynę, napotykając jedynie znaczniejszy opór w Gazie. Władze aleksandryjskie zareagowały na to wysłaniem potężnej armii wobec dowództwem wytrawnego wodza, najemnika Skopasa spośród Etolii, który rozpoczął działania ofensywne w Palestynie. rezultat nastąpiło obok źródeł Jordanu, wobec Panion (Panejon), dokąd doszło aż do potężnej batalii pośród wojskami Skopasa i Antiocha III Wielkiego (200 p.n.e.). Była to jedna spośród największych bitew ówczesnego świata, porównywalna aż do Rafii i późniejszej Magnezji, o nadzwyczaj dużym znaczeniu dla dziejów politycznych monarchii Seleucydów i regionu. Antioch spotkał w tej okolicy godnego siebie przeciwnika. okazja miała osobliwy stopniowy rozwój ze względu to, iż toczyła się po obu stronach rzeki na różnym terenie. Jednakże Seleukida umiał wyczerpać swoją przewagę w falandze i słoniach, które na równym terenie zmiotły wojska Skopasa po jednej stronie rzeki rozstrzygając tym samym o zwycięstwie na obiekt Antiocha. pomimo tego, iż na odwrocie rzeki Skopas uzyskał przewagę nad wojskami króla, nie mógł wprawdzie jednak uprzednio zmienić kierunek losów bitwy, która skończyła się jego klęską. wiekowy spór spośród Lagidami o Celesyrię, Fenicję i Palestynę został rozstrzygnięty wobec Panion na profit Seleucydów.