Antioch III Wielki

Walka o dziedzictwo Lizymacha

Sława Antiocha, szczególnie po wyprawie na Wschód, spośród której królik wrócił w glorii chwały, dotarła podobnie do Rzymu, w którym między senatorów wzbudziła poważne zaniepokojenie. Jednakże do roku 201 p.n.e. Rzymianie byli w dalszym ciągu zbyt zajęci wojną spośród Kartaginą, tudzież następnie spośród Macedonią, by podejmować jakieś konkretne działania wobec Antiocha, zwłaszcza, iż nie zagrażał on Republice bezpośrednio.

Dominującą wytyczną w polityce Antiocha po powrocie ze Wschodu stała się zapytanie odwojowania małoazjatyckich i europejskich obszarów, którymi uprzednio władali Seleucydzi owo znaczy podobnie do których stale rościli sobie prawa od czasów założyciela dynastii, Seleukosa I Nikatora (zwłaszcza do Tracji, która po śmierci Lizymacha powinna należeć do Seleucydów prawem zwycięzcy). Takie cele Seleukidy w dalszej perspektywie musiały doprowadzić do konfrontacji spośród Republiką rzymską, która stopniowo rozszerzała swoją strefę wpływów na wschód. tak aby wbudować w życie swoje plany Antioch III rozpoczął szereg kampanii w Azji Mniejszej, tudzież następnie w Europie.

Wg przekazu Liwiusza w już w r. 198 p.n.e. Seleukida wyruszył na podbój królestwa Pergamonu, osiągając znaczne sukcesy. W tym przypadku Antioch zamierzał poróżnić siłę Attalidów, zabezpieczając sobie tyły w planowanej wyprawie do Azji mniejszej i Tracji. Osiągając znaczne sukcesy w porozumieniu spośród królem Bitynii Prusjasem, Antioch zajął proporcja Frygii i Troady, przez co wysoce zredukował królestwo Pergamonu. Jednakże misja dyplomatyczna Rzymu położyła kres dalszej wojnie spośród Attalosem.

W następnym roku (197 p.n.e.) Antioch ruszył na rekonkwistę wybrzeży małoazjatyckich, zajmując szereg miast, w tym Efez. W swoim pochodzie zdobywczym Seleukida nie napotkał nieomalże żadnego oporu. W tym czasie Rzym zajęty był wojną spośród Filipem V (II wojna macedońska) i rzeczpospolita znad Tybru nie chciała pobudzać Antiocha, obawiając się (najprawdopodobniej niesłusznie) pomocy Antiocha na rzecz króla macedońskiego.

Na przełomie 197/198 p.n.e. Seleukida przeprawił się przez Hellespont i wkroczył na Chersonez Tracki – tam przystąpił do odbudowy zniszczonej przez Traków Lizymachii – najprawdopodobniej chciał spośród niej uczynić stolicę europejskiej części swojego państwa. Tymczasem, po zakończonej wojnie spośród Filipem V, Rzymianie mocno zaniepokoili się pojawieniem się Antiocha w Europie i jego poczynaniami. profesja Chersonezu Trackiego i odnowa Lizymachii, dawała Seleukidzie kontrolę ponad przeprawami do Azji, co wysoce wzmacniało jego pozycję strategiczną. Antioch jednak nie zamierzał bojować spośród Rzymem – jego celem był spadek po Lizymachu, zdobyty (teoretycznie) przez Seleukosa I Nikatora. Rzymianie, mając już rozwiązane ręce, po wojnie spośród Macedonią, zaczęli rozkazywać warunki Antiochowi. Na spotkaniu w Lizymachii spośród posłami rzymskimi (196 p.n.e.), Antioch, jaki wprawdzie udowodnił swoje racje, odpierając wszystkie rzymskie zarzuty, nie doszedł jednak do porozumienia spośród Rzymianami. Każda ze stron ondulacja więc przy swoich racjach: Rzymianie chcieli, tak aby Antioch wycofał się spośród Europy, Antioch natomiast nie zamierzał zejść spośród Chersonezu Trackiego, tudzież planował w dalszym ciągu zdobyć w dobrym stanie spadek po Lizymachu, lub Trację. Po tym spotkaniu na rzecz obu stron stało się jasne, iż wojna jest nieunikniona, zwłaszcza, iż w oddali Antiocha w tym czasie (195 p.n.e.), zjawił się Hannibal, jaki musiał zostawić Kartaginę (z powodów zadrażnień spośród władzami swojego państwa), stając się doradcą wojskowym Seleukidy, co miało ogromnie negatywny wydźwięk w stosunkach Antiocha spośród Rzymem.

W latach 195-194 p.n.e. Antioch, w toku wypraw zbrojnych, opanował zbocze Tracji, toż nie udało mu się podporządkować terenów leżących w głębi lądu – uwolnił ostatnim tchem miasta greckie od częstych najazdów Traków. W tych latach podobnie dokonał kilka mariaży swoich córek. Kleopatrę oddał zbyt żonę Ptolemeuszowi V, drugą córkę – Antiochis – wysłał do władcy Kapadocji – Ariarathesa, tudzież zkolei trzeciej córki Antiocha nie chciał zbyt żonę nowy władyka Pergamonu – Eumenes – obawiając się uzależnienia od potężnego Seleukidy. Tymczasem w r. 194 p.n.e. Rzymianie wycofali swoje siły spośród Grecji na wniosek Tytusa Kwinkcjusza Flamininusa, jaki uprzednio (w r. 196 p.n.e.) proklamował uroczyście „wolność wszystkich w zastępstwie greckich”. Wojska rzymskie opuściły podobnie tzw. „kajdany Hellady”, lub Akrokorynt, Demetrias i Chalkis, ogromnie grunt twierdze spośród punktu widzenia strategicznego, tak aby skutecznie sprawdzać Helladę.

Tymczasem do wojny spośród Rzymem parli Etolowie, niedawni sojusznicy Rzymian w wojnie spośród Filipem V. Niezadowoleni spośród nowego rzymskiego porządku, tudzież także zawiedzeni tym, iż Rzymianie nie docenili ich roli w wojnie macedońskiej, w której uważali, iż walnie przyczynili się do pokonania Filipa, byli rozczarowani, iż tak de facto owo nieliczne otrzymali w nagrodę (a liczyli na całą Tesalię). Zaczęli siać ferment antyrzymski i naturalnie w Antiochu upatrywali tego, jaki rzuci Rzymian na kolana. W swoich licznych poselstwach do Seleukidy, roztaczali przed przedtem wizję uciemiężenia Grecji przez Rzym, tudzież także, iż cała Grecja czeka na wielkiego przywódcę, jaki poprowadzi ich na bitwa spośród Rzymem. Obiecywali, iż w Grecji przyłączą się do niego liczne miasta, tudzież nawet samodzielnie pokonany królik macedoński – szarak V. Antioch nie do końca wierzył w te zapewnienia, toż ostatnie obsługiwanie Rzymian i ich żądania wobec niego, istotnie go drażniły, przede wszystkim ostatnie zjazd w Lizymachii. toteż podobnie na serio rozważał starcie zbrojne, niemniej się do niego nie spieszył. finalnie Etolowie postawili go przed faktem dokonanym – opanowali Demetrias, jedno spośród „kajdan Hellady”, on Wszechrzeczy port ujdzie desantu Antiocha. Seleukida wiedział, iż taka okazja prawdopodobnie się już nie powtórzyć, toteż podobnie zebrał tak wiele wojska do tego stopnia w danej chwili mógł i wyruszył do Grecji.