Zmagania z Lagidami – Rafia 217 p\xn\xe\x
Antioch tymczasem, po powrocie ze wschodnich rubieży swego państwa, odłożył sprawę Achajosa (dowiedziawszy się o jego kłopotach z armią), iżby znowu dokończyć wojnę z Ptolomeuszem (219 p.n.e.). uprzednio wszak odebrał im Seleucję ponad Orontesem. ten pęd w działaniu przeciw Lagidom podyktowany był zapewne ofertą głównodowodzącego ich armią – Theodotosa – który, czując się zagrożonym na mocy wszechwładnego Sosibiosa w Egipcie (sprawującym de facto władzę w imieniu Ptolemeusza IV i zagrażającego Theodotosowi, którego chciał się pozbyć), zaoferował Antiochowi wsparcie w zajęciu kluczowych twierdz w Fenicji. Antioch bezzwłocznie skorzystał z oferty i forsownym marszem przybył na pozycja zajmując Tyr i Ptolemais – dwoje nadmorskie twierdze, wzmacniając równocześnie swoją flotę wojenną będącymi tam okrętami. do tej pory tegoż roku (219 p.n.e.) Seleukida zajął pomniejsze twierdze w Fenicji, natomiast następny ruszył w odniesieniu do Egiptu. Nie wkroczył wszak aż do niego, ponieważ zniechęciły go aż do ofensywy raczej drastyczne środki obronne przedsięwzięte na mocy Ptolemeusza i Sosibiosa, takie jak zasypanie studzien na szlaku aż do Egiptu i zalanie wschodniej części delty Nilu na mocy uroczyste początek kanałów. Antioch III powrócił aż do Seleucji ponad Orontesem, rozpuścił swoją armię na leża zimowe, natomiast następny przystąpił aż do negocjacji z królem Egiptu i jego ministrem, uważając wojnę zbytnio wygraną i oczekując ustępstw terytorialnych ze strony Ptolemeusza.
Srogo się wszak rozczarował, ponieważ przeciągające się rokowania dotychczasowy wzorem innym jak grą na zwłokę władz w Aleksandrii, iżby zdołać w tym czasie przygotować armię aż do konfrontacji z Seleukidą. Zanim się Antioch spostrzegł Egipt proszek przedtem bez mała gotową, dosyć sprawną i zreorganizowaną armię. nie licząc tego zaciągniętych najemników, z bez mała całego świata greckiego, Sosibios uzbroił Egipcjan na zależność macedoński i stworzył z nich falangę. Było owo nowatorskie posunięcie, wszak jak się okazało skuteczne, chociaż, jak owo pokazały dalsze dzieje państwa Lagidów ogromnie niebezpieczne. finalnie Seleukida, zorientowawszy się w pułapce dyplomatycznej Aleksandrii, wiosną 218 r. p.n.e. zmobilizował swoje wojska i ruszył znowu na południe w celu całkowitego opanowania Celesyrii i Palestyny. szlak jego marszu znaczyły zwycięstwa w potyczkach i zajmowanie poszczególnych w zamian w Fenicji i Palestynie. Na zimę 218/217 r. p.n.e. Antioch pozostał przedtem w Ptolemais, aby, kiedy ostatnim tchem sytuacja na owo pozwolą, błyskotliwie zakończyć wojnę z Egiptem.
Finał IV wojny syryjskiej nastąpił wobec Rafią 22 czerwca 217 r. p.n.e. Spotkały się tam dwoje potężne armie hellenistycznych monarchów, iżby rozstrzygnąć zbrojnie ruchomy odkąd lat kontrowersja o Celesyrię i ziemie na południe odkąd niej. W boju wzięli udział sam jeden obaj monarchowie: Ptolemeusz IV i Antioch III. ten pierwszy proszek ogólną liczebną przewagę wojsk – ok.75 tys., podczas, kiedy Seleukida proszek ok. 68 tys. żołnierzy (wg Polibiusza ). ponadto Ptolemeusz proszek miażdżącą przewagę w ciężkozbrojnej piechocie, ponieważ uzbroił na zależność macedoński rodowitych Egipcjan. ten czynnik, jak i błąd Antiocha, jaki nieprzydatny wdał się w prześladowanie na swoim prawym skrzydle zbytnio uciekającym nieprzyjacielem (nie kontrolując sytuacji ponad pozostałą częścią armii), przyczyniły się m.in. aż do klęski wojsk Seleukidy. przegrana wobec Rafią zmusiła Antiocha III aż do rezygnacji z dotychczasowych osiągnięć w Fenicji i Palestynie i opuszczenia wszystkich zdobytych w zamian i portów. Zatrzymał jedynie Seleucję ponad Orontesem.